O KONDYCJI CYWILIZACJI EUROPEJSKIEJ

Kryzys, dysfunkcje, niezrozumienie, nieufność, obcość, konflikt – słowa zawarte w tytułach artykułów składających się na wydanie numeru 4/2017 „Przeglądu Zachodniego” nasuwają myśl o licznych słabościach, z jakimi boryka się Europa. Odnoszą się one zarówno do kategorii cywilizacji, kontynentu oraz Unii Europejskiej, jak i poszczególnych państw, sfery społecznej i kultury, a nawet rodziny. Gruntowne przewartościowania są permanentną cechą czasów, w jakich żyjemy, nie przestaje jednak zadziwiać tempo dokonujących się zmian. Czy właściwą wobec nich postawą ma być zapobiegający rozczarowaniom „programowy” pesymizm, czy raczej o kondycji cywilizacji europejskiej przesądzi praca nacechowana systematycznością i konsekwencją w pozytywistycznym stylu?

            Zamieszczone rozprawy dotyczące integracji europejskiej w jej koncepcjach teoretycznych oraz formach instytucjonalnych pokazują, jak w konfrontacji z sytuacjami bez wątpienia kryzysowymi, kształtują się nowe rozwiązania. Kluczem do zrozumienia złożoności współczesnej kondycji Europy zdaje się być wymuszona wspomnianym tempem zmian oraz okolicznościami koegzystencja dekompozycji i tworzenia nowych rozwiązań. Może więc Staremu Kontynentowi potrzebne były tak silne impulsy zewnętrzne, jak niedawne/obecne kryzysy, by powrócić do zasadniczych pytań o własną tożsamość i wartości konstytutywne?