Supply Chain Diversification and Resilience Policies in the European Union and Taiwan under Global Economic Pressures

Artykuł porównuje politykę dywersyfikacji i odporności łańcucha dostaw Unii Europejskiej (UE) i Tajwanu w obliczu eskalacji rywalizacji geopolitycznej i częstych zakłóceń w globalnych łańcuchach wartości, przyczyniając się do międzynarodowej debaty ekonomii politycznej na temat bezpieczeństwa ekonomicznego, ograniczania ryzyka i friendshoringu. Celem artykułu jest identyfikacja zasobów, działań i mechanizmów, które poprawiają odporność systemową i zmniejszają podatność na przymus ekonomiczny. Zastosowano podejście oparte na teorii programu (ocena przejścia od zasobów poprzez działania do efektów) oraz metodę porównawczą „najbardziej różnych systemów”, z analizą dokumentów strategicznych, instrumentów prawnych i inicjatyw inwestycyjnych. Wyniki wskazują, że UE konsoliduje architekturę regulacyjną i finansową, ale jej skuteczność zależy od spójności wdrażania przez państwa członkowskie. Tajwan łączy swoją przewagę w zaawansowanych węzłach półprzewodnikowych z dywersyfikacją geograficzną i wzmocnieniem ekosystemu krajowego. Co kluczowe, powiązanie na poziomie makro (polityka) z poziomem mikro (praktyki firm i sektorów) jest niezbędne, sama mnogość instrumentów jest niewystarczająca, gdy nie ma przejrzystości i możliwości szybkiej rekonfiguracji łańcuchów dostaw.